متن:
و من کلام له علیه السلام فی معنى قتل عثمان
لَوْ أَمَرْتُ بِهِ لَکُنْتُ قَاتِلًا أَوْ نَهَیْتُ عَنْهُ لَکُنْتُ نَاصِراً غَیْرَ أَنَّ مَنْ نَصَرَهُ لَا یَسْتَطِیعُ أَنْ یَقُولَ خَذَلَهُ مَنْ أَنَا خَیْرٌ مِنْهُ وَ مَنْ خَذَلَهُ لَا یَسْتَطِیعُ أَنْ یَقُولَ نَصَرَهُ مَنْ هُوَ خَیْرٌ مِنِّی وَ أَنَا جَامِعٌ لَکُمْ أَمْرَهُ اسْتَأْثَرَ فَأَسَاءَ الْأَثَرَهَ وَ جَزِعْتُمْ فَأَسَأْتُمُ الْجَزَعَ وَ لِلَّهِ حُکْمٌ وَاقِعٌ فِی الْمُسْتَأْثِرِ وَ الْجَازِعِ
ترجمه:
درباره قتل عثمان
نتیجه برتری جویی
اگر فرمان قتل او را صادر کرده بودم قاتل او به حساب میآمدم، و چنانچه دیگران را از کشتن او باز میداشتم حتماً یاور او میبودم. امّا باید دانست آن که او را یاری داده است نمیتواند خود را بهتر از خوارکننده او برشمارد، و آن که او را خوار کرده است نتواند یاری کننده او را از خود برتر داند. ولی من آخرین سخن را در باره او میگویم: او خود را برتر و بالاتر دانست و تافته جدا بافته پنداشت، و چه بد «دید» و چه بد «برداشت» شما نیز در شورش علیه او تند رفتید و از حد گذراندید. و در هر صورت خدای را در باره هر دو گروه حکم و فرمانی است که انجام خواهد داد.
اندیشه