چگونه می‌توان عبد صالح شد؟
در مسیر پرپیچ‌وخم سلوک الی‌الله، رسیدن به مقام والای «عبد صالح» به‌هیچ‌وجه ساده و زودگذر نیست. این جایگاه رفیع، نتیجه‌ی عبور از مراحل متعدد و دشواری است که هر کدام به‌نوبه‌ی خود آزمون‌هایی بزرگ برای سالک محسوب می‌شوند.
انسان زمانی می‌تواند به جرگه‌ی صالحان درآید که از وادی‌های تسلیم، تصدیق و در نهایت، معرفت عبور کند. صالحان حقیقی کسانی هستند که پس از سال‌ها مجاهدت و کشش و کوشش، به معرفت عمیق حقیقت ولایت حقّه نائل می‌آیند. نمونه‌ی بارز این مقام، حضرت ابراهیم خلیل‌الله(ع) است که با پشت سر گذاشتن آزمون‌های سخت الهی، به مقام امامت و صالحان رسید.
اما باید توجه داشت که رسیدن به این معرفت ناب، بدون پیش‌شرط ممکن نیست. پیش از هر چیز، بندگی نیازمند «تسلیم» در برابر اراده‌ی الهی است و سپس نوبت به «تصدیق» اولیای خدا می‌رسد. این تصدیق کردن، به‌ویژه در امتحاناتی که با «مجهولات» همراه است، بسیار سخت و طاقت‌فرساست؛ چرا که انسان در مواجهه با امور ناشناخته و اسرار پنهان، به‌راحتی دچار تردید و سستی می‌شود.
حتی پیامبران بزرگ الهی نیز در لحظاتی با این دشواری مواجه می‌شوند؛ برای نمونه، حضرت موسی کلیم‌الله(ع) در جریان دیدار با خضر(ع)، آن‌جا که اسرار و حکمت‌های پنهان عالم بر او پوشیده بود، طاقت نیاورد و نتوانست در برابر برخی از اعمال ظاهراً ناپسند، صبر و تحمل نشان دهد. این داستان نشان می‌دهد که تسلیم کامل و تصدیق بی‌قیدوشرط، حتی برای انبیاء نیز جایگاهی بس عظیم و ممتحن است.
بنابراین، راه رسیدن به مقام «عبد صالح» راهی است که از دل تاریکی‌های جهل و خودخواهی می‌گذرد و جز با نور تسلیم، صبر بر مجهولات، و فروتنی در برابر حق و اولیای او، پیموده نمی‌شود.
برگرفته از کتاب «جاهلیت مدرن در رویارویی با امام زمان (ع)» | به کوشش: استاد اسماعیل شفیعی سروستانی