از قله عاشورا تا دریای ظهور؛ چرا به بن‌بست رسیده‌ایم؟
در عصر اضطراب و اضطرارِ آخرالزمانی، گویی بشر معاصر در میانِ امواجِ خروشانِ بحران‌های اخلاقی، فرهنگی و تمدنی گرفتار شده است. بسیاری از ما در پیِ یافتنِ دلیلِ این «بن‌بست‌ها» هستیم؛ چرا با وجود ادعایِ مسلمانی، تمدنِ اسلامی در برابرِ تمدنِ مادیِ غرب دچارِ عقب‌نشینی شده است؟ پاسخ به این پرسش، نه در تحلیل‌های سیاسیِ سطحی، بلکه در عمقِ پیوندِ ما با حقیقتِ ولایت نهفته است.
در کتاب ارزشمند «از قله عاشورا تا دریای ظهور»، استاد اسماعیل شفیعی سروستانی با نگاهی عمیق و آسیب‌شناسانه، پرده از حقیقتی تلخ برمی‌دارد: آنچه ما را در این گردابِ بحران‌ها گرفتار کرده، نوعی «معامله بی‌انصافانه» و «استغنایِ کاذب» در برابر اهل‌بیت (ع) است. در ادامه، این تحلیلِ تمدنی را بازخوانی می‌کنیم.
فهرست محتوا
۱. معامله بی‌انصافانه؛ ریشه بن‌بست‌های فردی و اجتماعی
شاید تعجب‌آور باشد که استاد شفیعی سروستانی، ریشه بخش بزرگی از مشکلاتِ روزمره ما—چه در ساحتِ حیاتِ فردی و چه در متنِ حیاتِ اجتماعی—را به نوعی «استغنا» یا بی‌نیازیِ خودخواسته از اهل‌بیت (ع) نسبت می‌دهد.
ما غالباً در «اظهارِ ارادت» سنگ تمام می‌گذاریم، اما در «تبعیتِ محض» و در «محور قرار دادنِ حکمِ ایشان» دچارِ لغزشیم. این استغنا جستن از اهل‌بیت (ع)، در واقع یک «معامله بی‌انصافانه» است. ما می‌خواهیم با دست‌فرمانِ خود و با معیارهای عقلِ مادی‌گرا زندگی کنیم و تنها در بزنگاه‌هایِ سخت، سراغی از آنان بگیریم. غافل از اینکه این خودبسندگی، خود سرمنشأ تمامیِ بن‌بست‌هایی است که راه را بر گشایش‌های الهی می‌بندد.
۲. گسستِ عهد؛ رازِ طولانی شدنِ غیبت
پرسشِ همیشگیِ منتظران این است: «چرا ظهور به تأخیر افتاده است؟»
پاسخِ این کتاب صریح و تکان‌دهنده است: گرهِ کار در جای دیگری است. ما به اشتباه، ظهور را صرفاً یک اتفاقِ تقویمی و بیرونی می‌بینیم که منتظریم رخ دهد. اما تأخیر در واقعه شریفِ ظهور و تداومِ «اضطرار و اضطرابِ» عصر غیبت، ریشه در «گسستِ عهد» ما با امام زمان (عج) دارد.
به تعبیرِ استاد شفیعی سروستانی، ما در «خدمتِ» امامِ خود نیستیم. وقتی آحادِ جامعه در سبک زندگی، اولویت‌بندی‌ها و جهت‌گیری‌های خود، امامِ عصر (عج) را به عنوانِ «امامِ حاضر و ناظر» در متنِ تصمیماتشان نمی‌بینند، «ظهور» تنها در سطحِ دعا باقی می‌ماند و به «واقعیتِ تمدنی» تبدیل نمی‌شود.
۳. چرا «فرزندخواندگانِ ابلیس» بر ما مسلط شده‌اند؟
شاید برای بسیاری این سؤال مطرح باشد که چرا در دنیای امروز، جریان‌هایِ ضددینی و به تعبیرِ کتاب، «فرزندخواندگانِ ابلیس»، بر ساحاتِ فرهنگی و تمدنیِ جوامع اسلامی سلطه پیدا کرده‌اند؟
پاسخ در یک جمله خلاصه می‌شود: ما در امور مادی و فرهنگی‌مان، «رأی و حکمِ اهل‌بیت (ع)» را ملاکِ عمل قرار نداده‌ایم.
وقتی در ساحتِ اقتصاد، سیاست، رسانه و تکنولوژی، به جایِ استمداد از حکمتِ اهل‌بیت (ع)، به دامنِ تئوری‌هایِ وارداتی و فرهنگِ غرب پناه می‌بریم، طبیعی است که قافیه را ببازیم. سلطه ابلیس‌زاده‌ها بر جهان، نتیجه‌ی بلامعارض بودنِ تفکرِ آن‌ها در غیابِ اندیشه نابِ اهل‌بیت (ع) در متنِ زندگیِ ماست.
راهِ خروج؛ بازگشت به دریایِ حقیقت
نویسنده در این اثر راهکاری عملی و بنیادین پیشِ رو می‌گذارد: ما را برای خروج از اضطرار و اضطرابِ آخرالزمانی، هیچ راهی جز «مراجعه به ایشان» نیست.
این مراجعه، فراتر از یک زیارتِ ظاهری است؛ بلکه به معنایِ «مبنا قرار دادنِ قولِ اهل‌بیت (ع)» در تمامیِ امورِ زندگی است. تا زمانی که ما «حکمِ» آن‌ها را «حکمِ نهایی» در معادلاتِ تمدنیِ خود ندانیم، همچنان در میانه اضطراب‌هایِ تمدنِ غرب سرگردان خواهیم بود.
سفرِ ما از «قله عاشورا» آغاز می‌شود؛ جایی که درسِ «در خدمتِ امام بودن» را آموختیم. اکنون باید این مسیر را تا رسیدن به «دریایِ ظهور» ادامه دهیم؛ دریایی که تنها با تکیه بر حکمتِ اهل‌بیت (ع) و احیایِ عهدِ گسسته، می‌توان به آن رسید.
برای مطالعه بیشتر در مورد این مباحث تمدنی و شناختِ نقشِ منتظران در عبور از بحران‌های آخرالزمانی، به پایگاه تحلیلی و اطلاع‌رسانی موعود مراجعه فرمایید.