مهم ترین سلاح ایران

این روزها که صحنهٔ نبرد بزرگی میان دو جریان حق و باطل اتفاق افتاده است، وقتی که صدای موشکی را می‌شنویم یا خبری از شلیک‌شدن یک موشک می‌شنویم، به وجد می‌آییم. یا وقتی که خبر می‌شویم ایران اسلامی توسط رزمندگان ما به سلاحی خوب و مؤثر مسلح‌اند، شاد می‌شویم. ما با قدرت‌های مختلفی روبه‌رو هستیم. یک، قدرت ژئوپلیتیک. ایران به دلیل آنکه در کنار خلیج فارس و کانال هرمز است، دارای قدرت ژئوپلیتیک است. اگر دقت کنید، می‌بینید سهم بزرگی از قدرت‌نمایی ما امروز در برابر جریان سلفی، صلیبی و صهیونی، قدرت استراتژیک ماست. جز این، قدرت استراتژی، فن نبرد و قدرت سلاح و اسلحه به کار می‌بریم. اما من می‌خواهم عرض کنم که جدا از این سلاح‌هایی که فیزیکی هستند، خاکی‌اند، مادی‌اند، دنیوی هستند، یک سلاح دیگر وجود دارد که اگر از آن سلاح استفاده نکنیم یا از این سلاح پرقدرت بی‌بهره بمانیم، چه‌بسا که سایر سلاح‌های پرقدرت در عالم فیزیکی هم آن نتیجهٔ مطلوب را برای ما به بار نیاورد. چیست؟ سلاح دعا. کلام، کلام زیبای معصوم است که: الدُّعَاءُ سِلَاحُ الْمُؤْمِنِ. سلاح مؤمن در واقع دعاست. چرا؟ خداوند فرمودند: ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ. خب، بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را. یا امام علی علیه‌السلام می‌فرمایند شما را دعوت می‌کنم، فرا می‌خوانم به سوی دعا که در واقع کلید تمام فتح و فتوح است. ما خوشحالیم سلاح‌های متعدد داریم، اما سلاح قوی‌تر و پرقدرت ما که بر تمام سلاح‌های فیزیکی دشمنان ما غالب می‌آید، در واقع دعاست.

به زندگی همهٔ انبیا نگاه کنید. برای همهٔ انبیا، فتوح بزرگ به نوعی وقتی اتفاق افتاده است که دعا کرده‌اند. حضرت نوح نهصد و اندی سال در میان قومی گرفتار مانده است. در جایی که به ستوه می‌آید، رو به خداوند متعال می‌کند که: «من دیگر در برابر این جماعت مغلوب شده‌ام. مرا یاری کن.» چه اتفاقی می‌افتد؟ سوار بر کشتی، طوفان بزرگ، نابودی تمام کافران و نجات همان تعدادی که در کشتی نشستند. به زندگی حضرت موسی برگردیم. موسی بن عمران علیه‌السلام در برابر فرعونیان قرار گرفته و هلاکت، نزدیک‌ترین ماجرایی است که با آن روبه‌روست. رو به خداوند می‌کند که نجاتم بده. دعا که می‌کند، به عصایش اشاره می‌کند، دریا دهان باز می‌کند و همهٔ بنی‌اسرائیل رد می‌شوند. به حضرت یونس برگردیم. در دل ماهی گرفتار آمده، راه نجاتی ندارد. دست به آسمان بلند می‌کند: لَا إِلَٰهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ. فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَنَجَّيْنَاهُ مِنَ الْغَمِّ. از دهان ماهی به ساحل پرتاب می‌شود و نجات پیدا می‌کند. حضرت ایوب در اوج همهٔ بلاها و ابتلائات: أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ. «خدایا من گرفتار این هستم» وَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ. درهای گشایش باز می‌شود. همهٔ انبیای عظام الهی وقتی در اوج گرفتاری و اضطرار قرار می‌گیرند و همهٔ سلاح‌ها از کار می‌افتد، یک سلاح به ناگهان بیرون می‌آید: سلاح دعا. الدُّعَاءُ سِلَاحُ الْمُؤْمِنِ. حضرت داوود وقتی که در نبرد با جالوت و در اضطرار قرار می‌گیرند، دعا می‌کنند: رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ. نجات می‌رسد.

استغاثه و دعا مؤثرتر از تمام سلاح‌های فیزیکی می‌تواند کارگر بیفتد. به عبارتی، دعا به دلیل اتصال به عالم غیبی می‌تواند در عالم فیزیک تصرف کند. وقتی در تمام قواعد فیزیکی تصرف کند، در واقع قواعد فیزیکی را تصرف می‌کند و غالب می‌آید. لذا در میانهٔ این ماجراها مبادا که تمام نظر و چشم ما متوجه چه بشود؟ سلاح‌های فیزیکی. سلاح‌های فیزیکی خوب‌اند، باید داشته باشیم، خوشحال باشیم، اما الدُّعَاءُ سِلَاحُ الْمُؤْمِنِ. کلام زیبایی از امام معصوم است که می‌فرمایند وقتی جماعتی از مؤمنین کنار هم قرار می‌گیرند، دعا می‌کنند و فضائل اهل‌بیت را بیان می‌کنند، خداوند خطاب به فرشتگان خودش می‌گوید: «به بندگان من نگاه کنید، نگاه کنید، دور هم جمع شده‌اند، دعا می‌کنند، دور هم جمع شده‌اند که فضائل اهل‌بیت را می‌گویند. نگاه کنید و شاهد باشید که غفران ویژهٔ من نصیب همهٔ آنان خواهد